Zajęcia w grupach, które odbywały się dwa razy dziennie, były bardzo zróżnicowane i często indywidualne dla każdej z grup. W czasie przeznaczonym na nie odbywały się zabawy grupowe, gry i turnieje sportowe, wyjścia na plażę oraz szkolenia, pogadanki i prelekcje. Uczestnicy mieli możliwość ukończenia Elementarnego Kursu Pierwszej Pomocy, z którego szkolenia, pod czujnym okiem W-M Koordynatora ds. szkoleń Stanisława Makowskiego, poprowadzili instruktorzy: Jacek Jackiewicz, Krzysztof Pupowski i Piotr Zaborowski.

Warto także zaznaczyć, że katoliccy uczestnicy obozu mieli możliwość uczestnictwa w każdą niedzielę we Mszach Świętych, które odprawiał ks. Piotr Sroga, proboszcz Parafii w Dorotowie.

Na początku tej noty napisałem „miało miejsce coś niezwykłego: Obóz Młodzieżowy…”, doprawdy, obozy te posiadają własną specyfikę i tradycję, które nieustannie są ubogacane od lat 60-tych ubiegłego stulecia oraz przeplatane są tradycją i zwyczajami ruchu Społecznych Instruktorów Młodzieżowych PCK. Nie sposób opisać słowami tamtejszy klimat, aby tego doświadczyć, trzeba po prostu tam być. Niepowtarzalna atmosfera panująca w Kęsku jest tym czynnikiem, który sprawia, że młodzież wraca do domów odmieniona, lecz ze łzami w oczach… Nikt nie chce opuszczać Kręska, nawet ci, którzy przyjechali, ponieważ „rodzice kazali” – zakochali się w tym miejscu, aurze i ludziach. Obozowe przyjaźnie, choć często rozdzielone setkami kilometrów, jednak trwają, a uczestnicy niecierpliwie oczekują kolejnego roku, kolejnego turnusu w nadziei, że spotkają się w podobnym składzie.

Obóz się zakończył… Pozostały po nim znajomości i przyjaźnie, wspomnienia i fotografie, ale przede wszystkim odmienieni młodzi ludzie, którzy robiąc małe rzeczy w swoich małych środowiskach są w stanie odmienić oblicze świata…